Ни ғәләмәт шашып йәшәйем мин,
Көнөм — эштә, эштә — төндәрем,
Йоҡо мине бик үҙһенеп етмәй,
Таштан ҡаты, ятһам, мендәрем.
Ғүмер ҡыҫҡа!.. Донъя шундай матур,
Артҡан һайын арта ҡәҙере.
Барыһын да биреп ҡалыр кәрәк,
Тоям инде: ул көн килеп етер,
Һөйһәң, һөй һин үкенмәҫлек итеп,
Эшләһәң, һин эшлә емереп!
Күр дуҫыңдың бергә ҡыуанғанын,
Дошманыңдың йәне туңғанын,
Һәр сәскәлә һинең күҙең ҡалһың,
Һәр бер ҡошсоҡ булһын туғаның.