Тымыҡ ҡына йәйге бер кистә,
Һиллек килеп, тынғас, бар хистәр,
Эстән генә һыҙып, моңайып.
Моң-һағыштан арҡан ишерлек.
Өҫтәл һыға йыйған йәм-ниғмәт,
Ямғыры ла булды был йәйҙә,
Күпереп үҫте үлән туғайҙа.
Бесәндәре кипкән шыптырлап,
Шишмә ағып ята сылтырлап.
Тиргә батып, кәбән осланыҡ,
Ҡулда ҡалған бесән усламы.
Шул усламды ҡыҫып күкрәккә,
Ултырабыҙ йәйге кистә беҙ,
Тымыҡ-талғын ғына хистәбеҙ.